جوابیه: همونطور که خیلی از دوستان گفتن، بنده تو این عکس نفر دوم از سمت راست تو صف وسط هستم. اما چیزی که باعث شد این عکس رو بذارم، این بود که خیلی برام نزدیکه، یعنی روشنه ... دقیقاً او لحظات رو به خاطر دارم؛ انگار همین دیروز بود ... از همه این دوستان هم فقط اسم اون کلاه زرده رو یادم مونده. اسمش کمیل بود و یکی از دوستای خوبم ... یادمه یک هفته بعد از اینکه ما می رفتیم مدرسه با گریه و زاری اوردنش مدرسه، اما بعد معلوم شد که چقدر بچه باهوشیه ... البته برای خیلی از دوستان با این حدس زدنشون متاسفم (قابل توجه پریا) ... در مورد متفاوت بودن رنگ کادوی هدیه خودم چیزی یادم نمیاد ... منظور نی لبک رو هم از پسرعموهام نفهمیدم!

تو یه ساعت از شبانه روز با یه آدم جدید آشنا می‌شی، بعد این آشنایی ادامه پیدا می‌کنه و می‌کنه و می‌کنه تا یه روز احساس می‌کنی که حالا دیگه شماها با هم دوست هستید و کم و کیف زندگی‌تون برای هم مهمه. نمی‌خوام خیلی به چگونگی روابط بپردازم، چیزی که می‌خوام بگم مربوط میشه به اولین روز آشنایی ... تو دنیای واقعی خیلی راحت میشه اولین روز رو به خاطر آورد، مثلاً من اولین روزی رو که با علی.ر آشنا شدم رو خیلی خوب یادم میاد، درسته که حدود 6 سال از اون ایام میگذره، ولی من خیلی خوب تو خاطرم هست ... خوب یادمه اولین بار که علی رو دیدم چه جورآدمی به نظرم اومد، اولین چای رو دقیقاً به خاطر میارم ... در مورد همین دکتر میر خودمون هم همینطور، اولین موسیقی که با هم گوش کردیم، آلبوم "یاد ایام" شجریان بود که من تازه آلبومش رو گرفته بودم ... محال اولین بار که "نی لبک" رو دیدم فراموش کنم ... اما حرفم اینجاست، که تو فضای مجازی این اولین روزها اصلاً به یادم نمی‌مونه، مثلاً یادم نمیاد آشنایی من با پریا، دل نوشته، مونولوگهای من، یک فتحی، کفشدوزک، عاشقانه، خودنویس و بقیه دوستان، کی و چگونه شروع شد.

 

ترکیبات: آب، شکر، اسانس کاملاً طبیعی!، یه کمی گازCO2، یه خورده گاز کاملاً بی خطر SO3، چند تا دونه اورانیوم غنی شده با درجه خلوص بالای 90 درصد و به اندازه نوک انگشت افزودنیهای کاملاً مجاز.

                       نام علمی محصول: زهر هَلاهِل

پی نوشت:
حکایتی که نی لبک تو کامنتها گذاشته، خیلی جالبه ... حتماً بخونیدش :)

... آخرین دختر خانواده‌ای که در انتظار پسر بود.
و محمد می‌داند که دست تقدیر با او چه می‌کند.
و فاطمه نیز می‌داند که کیست!
آری در این مکتب، این چنین انقلاب می‌کنند.
در این مذهب این چنین زن را آزاد می‌کنند.
با فاطمه، "دختر"، به عنوان وارث مفاخر خاندان خویش، و صاحب ارزش‌های نیاکان و ادامه شجره تبار و اعتبار پدر، جانشین "پسر" می‌شود. در جامعه‌ای که ننگ دختر بودن را تنها زنده‌به‌گور کردنش پاک می‌کرد و بهترین دامادی که هر پدری آرزو می‌کرد نامش "قبر" بود. و محمد می‌دانست که دست تقدیر با او چه کرده است. و فاطمه نیز می‌دانست که کیست ...
                                                                        بخشی از کتاب "فاطمه، فاطمه است" نوشته دکتر شریعتی